ผู้เขียน หัวข้อ: รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1  (อ่าน 3166 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ฅนครบุรี

  • Hero Member
  • *
  • กระทู้: 590
  • เพศ: ชาย
  • ฉันยังอยู่
    • www.chababaanna.com
รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1
« เมื่อ: มิถุนายน 09, 2011, 11:48:38 AM »
  • Publish
  •  

    รอรักพักอยู่ที่อู่รถ

    หลังจากฤดูฝนผ่านไปอย่างไม่ใยดี และไม่แยแสกับร่องรอยที่ทิ้งเอาไว้ให้เกษตรกรผู้ปลูกมันสำปะหลังอย่างเรา
    ข้าวโพดที่เริ่มทิ้งใบแนบลำต้นพร้อมใบที่เปลี่ยนสีจากเขียวมาเป็นเหลือง ก่อนเป็นสีน้ำตาลอย่างสิ้นเิชิง
    ฤดูการเก็บเกี่ยวพืชผลของเกษตรกร บางพื้นที่ ได้ิเริ่มขึ้น และบางที่ก็สิ้นสุดลงแล้ว...

     .... เฮ้อออ  "ขาดทุนอีกแล้วลูกเอ้ย" สีหน้าของผู้เป็นบุพการี บ่งบอกอะไรหลายๆอย่างที่ยังพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
    โอกาสที่จะได้เรียนช่างอิเล็กทรอนิคอย่างที่คุยกันไว้ ก็คงจะสิ้นหวังอีกแล้ว "ม่เป็นไรนี่ ปีหน้าก็ยังทันอยู่นี่นา" คิดในใจ
    ด้วยความที่บุพการีก็อยากเห็น ผู้เป็นลูกชายก้าวเดินไปสู่ความสำเร็จที่มีมากกว่าการเป็น ชาวไร่  นั้นมันมีมากกว่า
    การทำไร่แล้วขาดทุนนะ
    เหตุเพราะสมัยนั้น การเกษตรไทยไม่ได้มีวิวัฒนาการเรื่องพวกนี้เลย ทำไร่ ก็คือทำไร ทำนาก็คือทำนา ไม่มีแนวคิดอื่น

    ..."เดี๋ยวมาจะพาไปฝากอยู่อู่ซ่อมรถในอำเภอนะลูก พี่น้อยก็อยู่นั้นแหละ" ครับแม่  นานๆจะห่างอกแม่ซักที..มันเศร้านะ
    ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอกลูก เอาเสื้อผ้าไปสองชุดก็พอ ขยันซักเอาเหลือไว้ที่บ้านชุดนึง (มีสามชุด)

    .... อู่เฮียปอ รับปะผุ เคาะ พ่นสี ปรับตั้งกลอนประตูรถยนต์  เป็นป้ายใหญ่เบ้อเริ่มติดอยู่หน้าอู่ บอกให้รู้ว่า ทำอะไรบ้าง
    สภาพอู่หน้าอำเภอ ก็ทั่วไปของสมัยก่อน มีร้านปะยางทุกชนิดติดอยุ่ไกล้กัน พร้อมค่ายมวย
    วันแรกกับการเริ่มต้นเป็นช่างซ่อมรถ มันทุลักทุเลมาก เพราะว่า ปะแจ คีมสารพัด เครื่องมีือต่าง บางอย่างเราไม่เคยจับมาก่อน
    อย่างเช่น คีมปากเป็ด มีดโป๊ว และสีต่างๆ อุปกรณ์ต่าง  วันแรกคงไม่ต้องทำอะไรมาก ทำไฟดูดตัวเองก็พอแล้วแหละ

    ..."เอ้า..ลื้อไปถอดล้อรถให้เฮียหน่อยซิ จะทำสีใหม่"  เปอร์โยท์ 305 ทรงเต่าสีขาว เบาะหนังสีน้ำตาล ที่เถ้าแก่รักมาก
    ด้วยความที่ไม่เคยและ คิมะอ่อ ว่าต้องทำอย่างไร และถามใครไม่เป็นอีกต่างหาก  แม่แรง กากะบาท  (ขาค้ำยังไม่เอามา)
    จัดการเอาแม่แรงขึ้นก่อนเลยเสร็จแล้ว เอาไม้หมอนเข้าไปหนุน สองล้อข้างซ้าย
    เอากากะบาทเสียบ แล้วขึ้นเหยีบหวังใหน๊อตหลุด แล้วมันก็หลุด  สองล้อแล้วนะ  เอาหมอนรองหนุนไว้
    ไปอีกข้าง แล้วทำเหมือนกัน  เสียบกากะบาทขึ้นเหยียบ  เท่านั้นแหละ แม่แรงที่เข้าไปค้ำไว้เมื่อกี้ มันเอียงอะซิ
    เอียงไปทางที่ล้อหลุดแล้วนั้นแหละ ...... คิดดูก็แล้วกันว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากจะคิดถึงมันอีกเลยนะ ให้ตายเถอะ

    ..ชีวิตเด็กอู่ ที่วันๆก็อยู่แต่กับ สี น้ำมัน จารบี และเครื่องมือ  บางวันก็อาจไปเป็นคู่ซ้อมให้นักมวยข้างๆอู่บ้างบางเวลา
    หากไม่ระวังแล้ว ก้านคอ ก็จะเป็นที่พักแข้งของนักมวยในบัดดล  หากท่านเจอะเจออาการนี้ จะมีอาการ ดาวขึ้น แล้วขาอ่อน
    การทรงตัวจะไม่อยู่ (กรณีที่ยังไม่ถูกซ้ำ)  ทางที่ดีให้ล้มตัวลงนอนกับพื้นเวทีทันที แล้วค่อยลุกขึ้นมาใหม่ ก่อนนับแปด
    ในใจก็คิดอยากเอาดีในทางนี้บ้าง แต่แม่ขอร้องว่า อย่าเลยลุก แม่ทนเห็นลูกชายแม่เจ็บตัวแบบนั้นไม่ได้หรอกแม่จะร้องให้  555

    ..."นี่แกเคยเห็นเวลานักแข่งมอไซค์เขาขับรถไหม"พี่น้อยที่อยู่ในอู่นี้มานานแล้ว แกอยากเล่าให้ฟัง  "เวลาเข้าโค้งนะเว้ยเข่างี้ติดพื้น"
    "แล้วรู้เปล่้า พี่ก็ทำได้นะ" 5555 คุยนะพี่  แล้วผมก็ขัดน้ำ(ขัดสีโป๊ว) ส่วนพี่แกก็โป๊วสีไปเรื่อย  เพื่อที่จะให้ผมขัดต่อไป

    ..ตกเย็นวันนั้น "ไปซื้อเบียร์ให้เฮียหน่อยซิ" เฮียแกชอบที่จะให้ใครก็ได้ ในสองคนนี้ อ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟัง  และผม ต้องไปซื้อเบียร์ละซิ
    มอร์ไซค์ ซูซูกิ เลิฟ 80 คงจำกันได้นะ แต่ว่ามันฮ้างแล้วแหละ รถประจำอู่ไม่มีดีซักคันหรอก  
    เมื่อได้เบียร์แล้ว ก็ขับรถกลับตามเวลา ไม่งั้นถูกด่าเป็นแน่  เส้นทางในตลาดมันต้องผ่านศาลเจ้า(จีน)
    ในขณะนั้นสมองก็ฉุกคิดเรื่องที่พี่น้อยเล่ามาทันที  " หึ..พี่แกทำไ้ด้ ทำไมเราจะทำไม่ได้วะ" เลยจัดการบิด 50 ทิ้งโค้งมันซ๊ะเลย
    ให้ตายซิ ขวดเบียร์ของเฮีย กลิ้งไปทาง รถไปทาง คนไปทาง  แต่ยังถือว่าโชคดี เบียร์ไม่แตก รถไม่พัง คนไม่เป็นอะไร ..เฮ้อออ..
    คนก็ไม่เยอะเท่าที่ควร ไม่งั้นคงอายตายชัก  "เอาหละ รีบกลับเหอะ" ในใจก็คิดไป ขับรถไป ว่าทำไมเราล้มละ
    แต่คิดได้ไม่นาน ก่อนถึงโรงพยาบาล มีโคงหักศอกอยู่  "ไม่เข็ด" จัดไปอีกดอกนึง คราวนี้ไม่ต้องพูดอะไรเลย
    เพราะว่า พูดไม่ออก  รถหลุดโค้ง เข้าไปเบียดกับกำแพงโรงบาลทันที แต่ไม่ล้มนะ มันก็วิ่้งไป ไถไปกับกำแพงนั้นแหละ
    แถ๊ด ๆๆ... คิดเอาแล้วกัน ว่าคนมันน่ามึนขนาดไหน....

    ....วันที่อะไรก็ไม่เป็นใจเอาเสียเลย งานก็เร่งจะให้เสร้จ ภายในไม่กี่วัน เด็กอู่ก็มีอยู่แค่สามคน พี่น้อยช่างประจำ
    อีกคนช่างรายวัน  ส่วนผม มีค่าจ้างเดือนละ 300 บาท แต่อยู่กินที่นั้นเลย ไม่ยากแต่ส่วนมากก็ไม่ได้ใช้อะไรหรอก
    พอเหลือให้แม่บ้างเล็กน้อย..ขณะทีขัดสีอยู่นั้น เวลาก็ปาเข้าไป 18.30 แล้วหละ แต่ก็ต้องทำนะ
    หลอดไฟ 40W หลอดใส้เปิดไปนานๆแ้ล้วมันร้อนนะ  บังเอิญเสียเหลือเกิน มือดันวิดน้ำไปโดนมันพอดี
    ระเบิดโผล๊ะ ทันที  " ไป ลื้อขับรถไปซื้อมา แล้วเลยไปอีกหน่อย ไปซื้อ ซุกี้ มาใ้ห้เฮียด้วย"
    ให้ตายซิ ตั้งแต่ผมเกิดมาจนอายุ 12 แล้วยังไม่เคยเห็นซุกี้เลย กินก็ยังไม่เคย "ร้านมันอยู่หน้าร้านขายยานั้นแหละ
    ไปถึง เมิงก็สั่งเค้าเลย เดี๋ยวเค้าจัดให้" หน้าร้านขายยา มันมีแต่ร้านขายขนม แล้วไอ้ที่ขายซุกี้ อยู่ตรงไหนอะ
    ไม่ถามใครอีกเช่นเคย  กวาดสายตาไปหน้าร้านขนมไทย อันไหนหว่า หน้าตาเหมือนซุกี้ที่สุด (คิดเอาเอง)
    หน้ามึน ไปชี้เอาขนมทองหยอดมาเลย 40 บาท อย่างมั่นใจและ จัดไปอย่าให้เสีย
    คงไม่ต้องบอกนะ ว่าถึงอู่แล้วผมโดนอะไร "เมิงซื้อมาให้เตี่ยเมิงกินหึไง แล้วนี่บ้านเมิงเค้าเรียกซุกี้เหรอ"
    "ไปซื้อมาใหม่" ส่วนอันนี้ เอาไปแจกกันกิน  55555

    ... นี่แกรู้ใหมว่า ไม่เคยมีใครเค้ารับปะผุฝาตู้เย็นหรอก "ทำไมละพี่น้อย" ก็มันบางอะดิ แค่โดนไฟแก๊สเป่านิดเดียวก็ทะลุแล้ว
    วันถัดมา เหมือนฟ้าแกล้งผมจริงๆ พี่่น้อยไปบ้าน(สักพักจะกลับ) เฮียปอกลับโคราช ผมอยู่อู่คนเดียว
    มีคนเอาตู้เย็นมาให้ผมปะผุจริงๆด้วย (เรื่องจริง) ผมนึกย้อนไปถึงคำพูดพี่น้อยทันที และ "มาเลยครับ เดี๋ยวผมทำให้"
    จัดการติดหัวแก๊ส พร้อมลวดทองเหลืองน้ำยา ตัดของเก่าทิ้งที่มันขึ้นสนิม และแล้วผมก็จัดการมันซ๊ะ  555
    ให้ตายซิ มันไม่เห็นจะยากอย่างที่พี่น้อยพูดเลย   40 บาท ค่าแรงค่าของค่าแก๊ส สบายไป

    ..."สวัสดีครับผม เถ้าแก่ ผมเอารถมาทำกันชนนิดหน่อยครับ" น๊อตมันขาดสองตัว
    "ลื้อไปซื้อให้หน่อย ที่ร้านเราไม่มี" เอาอีกแล้ว ตูอีกแล้ว  "น้ำมันหมดครับเฮีย"
    ทันไดนั้นเจ้าของรถ ฮีโน่ ที่เอามาทำ เขาเพิ่งไปซื้อจักรยานมาใหม่ สดๆ ซิงๆ เลยนะ
    "เอาจักรยานผมไปก็ได้นะ" เอาละซิ ผมก็ไม่ค่อยเก่งจักรยานเท่าไรนะ
    เอาวะ ปั่นก็ปั่น เฟสสัน สีชมพู มีตะแกรงหน้า สีขาว ที่ไม่ใช่เหล็กแข็ง
    ตอนไปร้านขายน๊อต มันต้องลงเนินด้วยซิ สบาย ไม่ต้องปั่น
    แต่... ขณะนั้น ขณะทีรถลงเนินนั้นเอง ความเร็วก็พอได้ คอรถมันดันล๊อคนี่ซิ อิแม่เอ๊ยยยย
    เค้าไ่ม่ไ้ด้เอาลูกกุญแจออกจากคอ พอวิ่งๆไป แล้วมันสะเทือนล๊อคเอง โอ้โฮ้ ไม่อยากคิด
    ฝุ่นตลบหน้าร้านขายเฟอร์นิเจอร์  สบายไป  และสภาพรถจักรยานคงไม่ต้องบอกนะครับ ว่ามันเละขนาะไหน
    กลับถึงอู่เจ้าของรถ นึกว่าผมไปชนกับสิบล้อมาเสียอีก  ให้ตายเหอะโรบิน........ ทำไมมันซื้อบื้ออย่างงี้  5555




    ออฟไลน์ TIGGER

    • เป็นคนดีทุกวันที่เหลืออยู่ เพราะไม่รู้จะอยู่บนโลกนี้ได้อีกกี่วัน
    • *
    • กระทู้: 92
    • เพศ: หญิง
    • เป็นคนดีทุกวันที่เหลืออยู่ เพราะไม่รู้จะอยู่บนโลกนี้ได้อีกกี่วัน
    Re: รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1
    « ตอบกลับ #1 เมื่อ: มิถุนายน 14, 2011, 05:27:59 PM »
  • Publish
  • เขียนได้ดีอิหลี โตเป็นนักเขียนได้สบายเลยเด้นี่หมอ อ่านเพลินดี

    ออฟไลน์ ฅนครบุรี

    • Hero Member
    • *
    • กระทู้: 590
    • เพศ: ชาย
    • ฉันยังอยู่
      • www.chababaanna.com
    Re: รอรักพักอยู่ที่อู่รถ.1
    « ตอบกลับ #2 เมื่อ: มิถุนายน 14, 2011, 06:04:08 PM »
  • Publish
  •    ขอบคุณมากเพื่อนที่ให้กำลังใจ   (บ่มีหยังเฮ็ดก่าเลย ขุดขึ้นมาเขียนไปซั่นหละ)

     

    Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 

    Facebook Comments