ชบาบ้านนา ชุมชนฅนกวี

ท้องทุ่งแห่งการแบ่งปัน

ข่าว:


ผญา ประวัติพระตาสร้างเมืองอุบล ตอนที่ 8. (อ่าน 1896 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ฅนครบุรี

มากกว่า ออฟไลน์
  • *
  • Hero Member
  • กระทู้: 594
  • เพศ: ชาย
  • ฉันยังอยู่
    • www.chababaanna.com


เมื่อนั้น ราชาเจ้าเวียงจันทร์กิ้วโกรธ ท้าแต่เสียงแผดฮ้องบาทาท้าวถีบโฮง
เห็ตใด๋จั่งได้ไปนอนเล่นสบายใจกองทัพใหญ่  คิดว่าเป็นผู้ฉลาดแท้ก็มาเป้ยิ่งกว่าหมาแท้นอ
เฮ็ดให้อำอายหน้าฝูงคนในพื้นโลก   เขาจักได้วาดเว้าเมือหน้าสืบไปแท้เด
เขาสิเย้ยหยันเล่นว่าศึกเวียงขี้โง่  โจ่ยโหล่ยหน้าหลบปิ้นต่าวคืน
คันคุุณอาสาสู้ขันไปตามอีก ฉันสิยกโทษให้คราวนี้แต่เทือเดียว
แหม่นว่าหลบหลีกซ้ำคอคุุณบ่ติดต่อกันแหล่ว   ฉันสิฟันมอดเมี้ยนเป็นเมี่ยงเผือกา
อย่าได้ยั้งอยู่ช้าให้โดยรีบเตรียมพล  อย่าให้กลายเจ็ดวันออกมาตีต้อน
เกณฑ์พลอย่าน้อยสองหมื่นเป็นบรรทัด   ให้รีบเดินพลันเร็วด่วนนำทลายม้าง
เมื่อนั้นสองขุนเฒ่าโดยๆ แล้วลงเล่น  เกณฑ์ไพร่น้อยบ่มีช้าสี่วัน
คันว่าจัดเสร็จแล้วถึงวันดีมื้อปอด  สองก็คุมริพลสืบนำบ่มีช้า
เขือก็เข็ดขยาดย่านทัณฑ์โทษอาญาสิทธิ์  กลัวจักเสียหมู่พลไพร่เมืองกำลังถิ่ม
จัดกันข้ามนัททีของเร็วรีบ  จีงได้เดินไพร่น้อยไปหน้าสอดแนม
กองตระเวนดั้นหลายวันบ่ฮู้ข่าว  ขบวนทัพด่านด้าวตามต้อนล่วงนำ
ก็จึงไปถึงเท่าดงหลวงทุ่งใหญ่ จึงได้หยุดอยู่ยั้งเซาหั่นจอดพล
สองก็ปรึกษาพร้อมทวยหารขนันอยู่  เห็นแต่ฮอยช้างม้าเดินเข้าป่าดง
มันจักหนีไปก้ามหนองบัวลุมภูพ้นเขตเสียแล้ว  พวกเฮาอย่าอยู่ช้ารีบเดินข้ามหน่วยภู
คันว่าม่มเขาขั่นภูเขาชันตันส่อง  เฮารีบเร็วพลันส่วนมันบ่หนีได้
หรือว่ามันหลบลี้ออกที่ทางใด๋ก็ดีถ่อน  จักค่อยทำเพียรเถิงขนาบฟันจนเสี่ยง
ฉันก็เสียทีให้ไทมันพักหนึ่งแล้วเด้  คันบ่ได้แก้แค้นสาแล้วส่วนบ่ยอม  
สูรีบพากันข้ามภูเขาวงดงใหญ่  คันฮอดก้ามฝ่ายพุ้นสาแล้วจั่งจอดเซา
สองก็แต่งคนให้นำสืบฟังระหัส  มันจักเซาทางใด๋จึงค่อยนำตีต้อน
ปรึกษาแล้วเซานอนพักเหนื่อย  เถิงเมื่อวันฮุ่งเช้าตีฆ้องออกพล
เขาก็เอากันเข้าดงหลวงสองแค่ม  มืดอื้อตื้อเสียงฆ้องสนั่นเมือง  
เมื่อนั่่นกองซุ่มซ่อนคอยเหตุระวัง  อันพระวอวางสายกลเตรียมไว้
เห็นทัพก้ามเวียงจันทร์จักมาฮอด  เขาก็ซอมเหตุฮู้เดินฟ่าวบอกนาย  
พระวอฮู้ทราบแจ้งระวังเหตุภายเขา  ก็เหล่าสมความคิดรีบสั่งพลเตรียมพร้อม
จัดกระบวนเสี่ยงฝูงกำลังพวกไพร่  แล้วจึงไปบอกให้กองซุ่มพวกอยู่เทิง
คันว่ากองหลังเข้าในดงจนสุดหมู่เมือใด  ให้รีบยิงน้ำมอกเป็นเค้าเครื่องหมาย
ทวยหารกล้าให้ไหลออกมาโฮม  รีบเหล่าคุมโยธาโอบหลังตันต้อน
ให้สูตีขนาบเข้าฟันแทงฮ้องโห่  อย่าให้หนีออกได้ทางก้ามฝ่ายไผ
ทางหลังแน่นอัดตันให้มันจบแจบ  ส่วนว่าทางพุ้นเขาสิอ้อมโอบตี
มันจักนำกันเข้าภูฮอมหมดหมู่  บ่มีคิดฉลาดฮู้กลซ่อนแห่งเฮาดอกนา
หลงไหลเนื้อลืมตนยั้งบ่อยู่  ทั้งอาจเสียพิธีบ่อาจคุมกันได้
พระสั่งแล้วก็เอาดาดาดเครื่อง  ตกแต่งห้างเตรียมไว้สู่คน
คันได้ยินเสียงตุ้มปืนสัญญาณในป่า  พระวอจึงได้คุมกำลังกั้นกางขวางไว้
เมื่อนั่นกองทัพก้ำเวียงจันทร์ตกขะมะ  จักสิเดินไปหน้ามาหลังบ่เป็นท่า
ตกอยู่ในที่ล้อมในระหว่างเขาฮอม  สองก็ทนทรวงหมองเมื่อยมึนพอสะนั้น
พระวอบ่ได้ช้าสัญญาไทพวกไพร่ โอบหลังให้หมั่นตันไว้เขือนแข็ง
ฝูงหมู่ริพลกล้าพากันโฮมไหลหลั่ง  กองหน้ากั้นกันไว้ดั่งหน่างหมู
เมื่อนั้นพระวอเจ้าใจกระสันเต้นเข้าใส่  เมืองแสนหลบบ่ม่มคมง้าวป่ายคอ
เมืองจันทร์เจ้าจับเอามาฟันฟาด  บ่ให้นานอยู่ช้าพระวอฆ่ามอดชีวัง
ฝูงหมู่ริพลเบื่องเวียงจันทร์ก็แตกตื่น  เหตุว่าเสียผู้เค้าใจเศร้าจั่งบ่พ้อ  
เขาก็อลหลเอ้าหลบคืนของเก่า  ใจเสียบ่อาจยั้งพลตื้ัอแตกคืน
กองพระวอฆ่าฟันตายเหลืออ่าน  นับบ่ได้เหลือล้นเอนกมอง
คันว่าฟากป่าพุ้นทางหลุ่มสองแคม  ท้าวพรมไล่ต้อนท้าวสูนซ่อนอยู่ระวัง
เขือก็พากันต้อนตัดหลังตันส่อง  คุมกำลังตกขนาบตีกั้นไว้
บ่มีทางหลีกเว้นหลบออกทางใด  เป็นดงขวางหว่างฮอมวงล้อม
ยุถ่างฟันแทงฆ่าคนตายดั่งขอนไฮ่  สนุกป่ายเบื้องฟันเล่นหม่วนมือ
เวียงจันทร์คนบ่น้อยเกณฑ์มาตั้งสองหมื่น  เขาก็หลบหลีกเลี่ยงหนีได้แต่ห้าพัน
คืนคุงเท้าเวียงจันทร์เมืองเก่า  อันที่ล้ำกว่านั้่นตายเสี่ยงบ่หลอ......อ่านต่อ

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 

Facebook Comments