ผู้เขียน หัวข้อ: ผญา ประวัติพระตาสร้างเมืองอุบล ตอนที่ 9.  (อ่าน 1505 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ฅนครบุรี

  • Hero Member
  • *
  • กระทู้: 590
  • เพศ: ชาย
  • ฉันยังอยู่
    • www.chababaanna.com


เมื่อนั้นราชาเจ้าเวียงจันทร์ทราบเหตุ  พระก็คิดโศกเศร้าเคืองแค้นบ่มพระทัย
ฉันก็เสียที่ให้ไทพระตาสองเทือมาแล้ว  มันจักกำเริบกล้วใจห้าวยิ่งกว่าเสือละน้อ
คันฉันจักตามฆ่ามันพอสามเทือเลิงนั่น  เกรงจักเสียไพร่น้อยบ่มีกล้าต่อมือแท้แล้ว
พระก็คิดอั่งแค้นเอ้าอั่งในจิตร  คือดั่งศรทรวงเหน็บบ่มพระทัยเลิยเลื่อย
คิดแต่อำอายหน้าชาวนิคมพวกไพร่   เขาว่าสิชายขี้ย่านพาถิ่มไพร่เมือง
คันเฮาจัดกำลังซ้ำพอสามหลายเทื่อ  เกรงจักเสียงไพร่บ้านเมืองสิเศร้าเปล่าแปน
อดสากั้นเอากำลังไว้สักหน่อย   คิดว่าคอยปีหน้าจึงควบคุมเพม้าง
พระก็สงบจิตรไว้ทางในปากบ่ออก หงำเหงียกไว้ใจเศร้าบ่มใน
ศึกคราวนั้นเป็นวันเสาร์ขึ้น 6 ค่ำ เดือนห้าเข้าฤดูร้อนฮ้อนต่อกัน
แต่ก่อนเช้ายามงายเถิงเที่ยง  ตะวันเบี่ยงค้อยเสร็จเสี่ยงเลิกลา
ฝูงช้างม้าแตกตื่นเต็มดง  บ่อาจนำตามจับเมือยตนจวนล่า
มีแต่หุงหาต้มอาหารเลี้ยงไพร่  พอให้เป็นยาชูซ่อยชีวังเมือหน้า
เสร็จขบวนแล้วพากันนอนพักเหนื่อย  ตื่นหุงเช้าชุมนุมเต้าตรวจพล
ก็หากยังอยู่ถ้วนบริบูรณ์ทุกเหยื่อง  จึงได้จับช้างม้าผูกแหย่งขนของ
เขาก็จับผูกช้างพังพายสัตว์ใหญ่ก็หากได้มากล้นเหลือฮ้อยอุ่นใจ
กับทั้งอัสโสม้าอาชในย์คาดเครื่อง  ได้ประมาณห้าฮ้อยโตอ้วนอาจงาม
ฝูงหมู่นายไพร่พร้อมยินดีหัวสนั่น  บ่ได้ทุกข์โศกเศร้าหายฮ้อนเหยืองใด๋
เพราะว่าได้หลอกล้อให้ไทเวียงตายเปล่าความที่เฮาคึดไว้ก็มาได้ดั่งหมายแท้น้อ
หมดขบวนแล้วพาพลหยับเคลื่อน  บ่ได้หยุดอยู่ยั้งเถิงบ้านพักชั่วคราว
คันถึงไกล้จวนเขตหนองบัว  พระวอพาพลพักเหนื่อยเซาหายฮ้อน
จึงแต่งให้คนสำคัญเดินข่าว  บอกพ่อเจ้าว่าพลกล้าสิต่าวคืน
หยุดพักยั้งพอคราวตอนบ่าย  สิได้หยับเคลื่อนย้ายโยธาเข้าขวงเมือง...อ่านต่อ



 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 

Facebook Comments