ผู้เขียน หัวข้อ: คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก .. จริงๆ  (อ่าน 1969 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ ฅนครบุรี

  • Hero Member
  • *
  • กระทู้: 590
  • เพศ: ชาย
  • ฉันยังอยู่
    • www.chababaanna.com
คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก .. จริงๆ
...หลายครั้งเคยบอกแต่คนอื่น ในเชิงปลอบใจเมื่อใครคนนั้นบ่นว่า
"คับที่อยู่ได้ คับใจมันอยู่ยาก" ให้ทนเอาหน่อยเพราะเดี๋ยวมันก็ผ่านไป
...ในวันนี้รู้ซึ้งดีแล้วว่า คับใจอยู่ไม่ได้จริงๆเป็นไง ก็พยายามหานะ.
หาเหตุและผลมาลบล้าง อ้างข้อดีเข้ามากลบ ให้มันเจือจางไป


แต่...ก็นั้นแหละ เหตุผลลอยๆที่คิดเอาเอง กับความจริงที่เป็นอยู่ต่อหน้า
มันไม่ได้ฆ่ากันให้ตายไปข้างนึงให้จบสิ้นไป แต่มันกลับมาถกเถียงกัน
อยู่ตรงนี้ คอยตอกย้ำให้ได้ขบคิดถึงสิ่งที่มันเป็นอยู่.


...อืมม. แล้วไงละ บ่ายหน้าหนีมันไปอย่างไม่แยแส แล้วยักไหล่ใส่
อย่างไม่ยี่หระ หรือว่าบากหน้าทนอยู่อย่างทรมานจิตใจให้มันรู้กันไปข้าง
ว่าใครจะแน่กว่ากัน...


...ไม่มีเสียงปรบมือให้จากที่ไหนที่จะดังกึกก้องมาประโลมใจให้ฮึกเหิม
มีเพียงตัวเราเองนี่แหละ ที่จะปรบมือให้ตัวเอง หรือจะตบหน้าตัวเองด้วยความบัดซบในแนวคิด ฮึ.


...การแข่งขัน แก่งแย่ง มันไม่มีคำว่า "เสมอ" แน่นอน ไม่ใครก็ใคร ก้ต้องเป็นฝ่าย "ถอยไป"


...หากวันนี้มันไม่ใช่วันของเราละ เราคงต้องถอยร่นไปตั้งหลักใหม่ใช่ไหมให้ตายซิโรบิ้น

...เคยมี่ใครคนนั้นกล่าวไว้อย่างทรนงองค์อาจ มาดละเมียด ว่า
"หากถอยกลับไป คงไม่มีความหมายไดกับย่างก้าวที่ผ่านมา"
ใช่เขาพูดดีน่าตีปากมากเพราะหากวันนั้น เขาเข้ามาอยู่ในสภาพเดียวกันกับเรา
เขาคงไม่แพร่มแบบนั้นเป็นแน่
...สายลมแห่งความขุ่นมัวและฝุ่นละอองแห่งความเบื่อหน่าย พัดกระหน่ำใส่
อย่างไม่แยแสว่าใครคนนี้มัน ช้ำใจอยู่ เสมือนยิ่งตอกย้ำให้ช้ำใจเล่นซ๊ะอย่างนั้น
ผ่านไปทีเถอะนะ...

   ครั้นเมื่อคราวปลายฝนต้นหนาว สายลมอันโหยหวลชวนให้ใจสั่นยะเยือก
ปวดรวดร้าวไปทั้งตัวนั้น ชายผู้ทรนงในศักดิ์ศรียืนตระง่านท้าลมหนาวอย่างไม่แยแส
"พู่กันร้อยเล่ห์" เขาคิดอะไรอยู่...

   การเดินทางครั้งนี้ เขาไม่มีจุดหมายใด เพียงเพราะอยากไปเพื่อคำว่าลาก่อน
สายตาอันค่อนขอดของเขาที่มีต่อโชคชะตานั้น มันมีอะไรในใจหรือเปล่า....

 

Sitemap 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 

Facebook Comments